Amatör futbol takımı, 16,95 ± 0,96 yaş ortalamalı erkek futbolcularının sezonun birinci haftası ve altınca haftası da dahil olmak üzere, birinci haftanın başı ve altıncı haftanın sonundaki süreçte düzenli antrenman yapan sporcuların kendi aralarındaki aerobik kapasitelerinin farklılıkları araştırılmıştır.

 

            Araştırmadan sonra sezonun ilk haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu 97,00 ile 135,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 118,28 ± 10,30 mekik olmuştur. Sezonun altıncı haftası sonunda ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu 99,00 ile 136,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 118,57 ± 9,54 mekik olmuştur. Sezonun ilk haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu kalecilerde 109,00 ile 117,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 113,00 ± 4,61 mekik olmuştur. Sezonun altıncı haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu, kalecilerde 110,00 ile 120,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 115,00 ± 5,77 mekik olmuştur. Sezonun ilk haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu, defans oyuncularında 103,00 ile 120,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 113,57 ± 6,44 mekik olmuştur. Sezonun altıncı haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu, defans oyuncularında 105,00 ile 122,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 114,14 ± 5,98 mekik olmuştur. Sezonun ilk haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu, orta saha oyuncularında 97,00 ile 135,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 117,85 ± 13,65 mekik olmuştur. Sezonun altıncı haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu, orta saha oyuncularında 99,00 ile 136,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 117,71 ± 12,49 mekik olmuştur. Sezonun ilk haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu, forvet oyuncularında 120,00 ile 130,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 127,60 ± 1,95 mekik olmuştur. Sezonun altıncı haftasında ölçülen shuttle run (mekik koşusu) test sonucu, forvet oyuncularında 125,00 ile 130,00 mekik arasında değişmiş, ortalaması ve standart sapması 127,40 ± 1,71 mekik olmuştur.

 

           

 

 

Test istatistiği tablosundaki değerler, p>0,05 (%95 güven aralığı) için normal dağılıma uygun olduğundan anlamlı fark bulunamamıştır. Bulunamamasının sebebi, aerobik dayanıklılığın müsabaka döneminin ilk haftası başı ile altıncı haftası sonu arasında düşmemesinin sebebi, yapılan antrenmanlar ve sporcuların aerobik dayanıklılık kapasitesinin sezonun başı olması itibarıyla düşmemesidir. Futbolcuların aynı dayanıklılık antrenman periyodunda çalıştıkları için mevkiiler arası anlamlı farklılık bulunamamıştır. Aerobik kapasite futbol için olduğu kadar diğer tüm spor branşları içinde temel taş görevi görmektedir. Aerobik kapasite tüm motorik özelliklerin gelişmesinin en önemli parçasıdır.

 

            Çağlar A. ve arkadaşları, ikinci ligdeki bir erkek futbol takımının (n = 22) aerobik güç düzeyini belirlemek için yapılan mekik testi sonucunda düzey değeri olarak; 50,24 ± 3,49 ml/kg/dk bulunmuştur. (1998)

 

             Acar M.F., İzmirspor A genç futbol takımında yaptığı bir araştırmada, mekik testi sonucunda, en yüksek 14.düzey 4 gidiş, en düşük olarak 11. düzey 2. gidiş ve ortalama 12.düzey 5. gidiş değerleri elde etmiştir.(1993)

 

Tamer, denekler spor salonunda 20 m.’lik işaretlenen mesafe arasında kasete kaydedilmiş ses uyarılarına uygun artan ritim ile koştular. Denek iki ritim sesi arasında 20 m’lik mesafeyi koşamadığı durumda test sona erdirildi ve skoru kaydedildi. Daha sonra bu test için geliştirilen değerlendirme cetveli deneklerin Max.VO2 değerleri ml/kg/dk cinsinden bulundu.(1995)

 

            Bompa’ya göre aerobik kapasite pozitif olarak anaerobik kapasiteye transfer edilebilir. Aerobik kapasitesini geliştiren sporcu aynı zamanda anaerobik kapasitesini de geliştirmiş olur. Çünkü 02 borcuna ulaşmadan önce daha uzun süre fonksiyon gösterebilir ve O2 borcundan sora daha erken sürede toparlanabilir.(1986)

 

            Demir M.’ye göre dayanıklılık, sporda başarıyı oluşturan en önemli motorik özelliklerden biridir. Yapılan  araştırmada, mesafe koşularında önemli olan dayanıklılık gelişimini bilimsel bulgulara dayandırmaya çalışılmıştır. Yapılan araştırmalar, dayanıklılık gelişimini antrenman yoluyla etkileyen faktörleri ortaya koymuştur. Dayanıklılık gelişimi; kişinin fiziki özellikleri, antrenman kalitesi, sayısı, uygulanan metotlar, çalışmaların sırası, beslenme ve hava koşulları gibi etkenlere bağlıdır.(1996)

Bisanz G.’ye göre futbol için hayati önemi olan aerobik dayanıklılık özelliği hazırlık periyodunda yapılan 2-3 haftalık çalışmalarla kazanılamaz. Haftada 4 defa ve 8 haftalık bir çalışma yapılmadan bu özellik tekrar sağlanamaz. Böyle bir çalışma sonunda elde edilen aerobik dayanıklılık özellikteki devamlılığı sağlamak içinse, müsabaka mevsimi boyunca, haftada 2 kez 30 dakikalık çalışmaya devam edilmesi gerekir.(1985)

Werner W.’a göre; “Çoğu futbolcu geçiş periyodunda kendine verilen dinlenme süresini, hiç çalışmayıp, sırt üstü yatıp, tembellik edeceği bir zaman olarak kabul ettiğinden hzaırlık periyodunun başında, karşımıza kondisyon yönünden sıfır olarak gelirlerdi. Bu durumda yapılan çalışmaları ister istemez tahammül edilemez kabul ederlerdir. Sakatlıklara ve zaman kaybına sebebiyet veren bu durumu önlemek için 1983-1984 sezonunda Borussia Mönchengladbach takımında yeni bir uygulama başlattık. Bu uygulamaya göre: futbolcu tatilinin ilk 2 haftasında gününü istediği gibi özgür geçiriyordu. 2 hafta sonunda, futbolcuların her biri için özel olarak hazırlanmış, onların esneklik, aerobik dayanıklılık gibi temel özelliklerindeki kaybı önleyecek dozajda 30 dakikalık antrenman programlarını tatillerinde uygulamalarını sağladık. Bu programı uygulamalarının nedenini onlara izah ettik. Futbolcularımız bu programlara içtenlikle uydular. Tatil dönüşü hazırlık dönemi başında yaptığımız testler futbolcularımızın fizik kalitelerinde hiçbir kayba uğramadığını ortaya koydu. Bu durum üzerine bizler, daha önce planladığımızın aksine, hazırlık dönemi çalışmalarında daha yoğun yükleme imkanına kavuştuk. Nitekim 1985 yılı hazırlık periyodundaki 5 haftalık süre içerisinde 36 antrenman, 12 hazırlık maçını hiç zorlanmadan ve fire vermeden yapabilmemiz bunun en büyük kanıtıdır”.(1985)

 

            Bu çalışmalarında gösterdiği gibi dayanıklılık kapasitesi sporun en önemli yapı taşıdır. Devamlı yüklenme yöntemi, interval antrenman yöntemi, tekrar yöntemi ve müsabaka yöntemi kullanılarak dayanıklılık geliştirilebilir. Bütün spor dallarında antrenörler bu nedenle dayanıklılık gelişimine antrenmanlar içerisinde yer vermelidirler.

Bu Makale 1349 Kere Okundu.